به گزارش هاناخبر ، سخنان او نشان داد که اگرچه اقدامات مقطعی در سالهای اخیر صورت گرفته است، اما مشکل اصلی همچنان در وابستگی شدید به منابع محدود و ناتمام ماندن پروژههای زیرساختی این حوزه نهفته است.
منابع آب؛ کاهش ظرفیت و آینده مبهم
احمدیان در ادامه این نشست اظهار کرد: ظرفیت تولید آب پیرانشهر که زمانی به ۶۳۰ لیتر در ثانیه رسیده بود، امروز به ۵۰۰ لیتر کاهش یافته است. کاهش برداشت از چشمه کهنهخانه از ۱۳۰ لیتر به ۵۵ لیتر نیز نشانهای روشن از فشار بر منابع طبیعی است.
وی اضافه کرد: حقآبه ۱۸ میلیون مترمکعبی از سد سیلوه تاکنون تخصیص نیافته است و این یعنی پیرانشهر در تأمین آب شرب آینده به شدت آسیبپذیر باقی مانده است.
پروژههای ناتمام؛ امیدها و تردیدها
رئیس اداره ٱب و فاضلاب پیرانشهر در بخش دیگری از سخنان خود گفت: اگرچه برای احداث تصفیهخانه و خط انتقال آب ۸۰۰ میلیارد تومان اعتبار پیشبینی شده، اما این پروژه که به دلیل نبود بودجه سالها متوقف شدە بود روند احداث ٱن اکنون دوباره آغاز شده است اما اتمام آن زمانبر خواهد بود.
وی اظهار داشت: طرح احداث یک تصفیهخانه موقت نیز شاید بخشی از بحران را کاهش دهد، اما پرسش اساسی این است که آیا این راهکار موقت میتواند تضمینی برای پایداری آب در سالهای آینده باشد؟
توسعه شبکه؛ گامهای مثبت در شینآباد
این مسئول پیرانشهری در ادامه سخنان خود ضمن اشاره به برخی دستاوردهای حوزه آب و فاضلاب شهری پیرانشهر، یادآور شد؛ توسعه ۴۰ کیلومتر شبکه و ایجاد بیش از ۱۰ هزار انشعاب در شهر، و پروژههای عمرانی در شینآباد که با حمایت قرارگاه امام حسن مجتبی سرعت گرفت.
اما این موفقیتها نیز نمیتواند مانع از طرح این پرسش شود که چرا همچنان بخشی از مردم شهر در تابستان با قطعی یا افت فشار آب مواجهاند؟
چالشهای جدی؛ از فرسودگی تا مصرف بیرویه
بنا به اظهار احمدیان؛ اکنون ۳۰ درصد شبکه آبرسانی پیرانشهر فرسوده است، اما امکان اصلاح سالانه تنها یک کیلومتر وجود دارد. افزون بر آن، مصرف روزانه ۲۵۰ لیتر برای هر نفر – بالاتر از میانگین استانی – و افزایش انشعابات غیرمجاز، تهدیدی مضاعف برای پایداری شبکه محسوب میشود. این بدان معناست که حتی اگر منابع جدید تأمین شوند، الگوی مصرف و سوءمدیریت میتواند دستاوردها را بیاثر کند.
پرونده فاضلاب؛ نیمهتمام و فراموششده
پروژه فاضلاب از سال ۱۳۹۰ به دلیل کمبود اعتبارات متوقف شد و هنوز ۷۶ کیلومتر از شبکه نیازمند احداث است. هرچند پوشش ۷۵ درصدی جمعیت دستاورد مثبتی به نظر میرسد، اما تکمیل نشدن پروژه میتواند در آینده تبعات زیستمحیطی و بهداشتی گستردهای به همراه داشته باشد.
جمعبندی؛ ضرورت تغییر نگاه
سخنان هوشیار احمدیان نشان داد که بحران آب پیرانشهر تنها یک مسئله فنی یا بودجهای نیست؛ بلکه ترکیبی از مشکلات ساختاری، مصرفگرایی جامعه، کمبود سرمایهگذاری و تعلل در تخصیص حقآبه است.
راهحل پایدار نیازمند سه عامل اساسی است:
1. تسریع در تکمیل پروژههای نیمهتمام با حمایت ملی،
2. مدیریت تقاضا و فرهنگسازی مصرف بهینه آب در میان مردم،
3. مبارزه جدی با انشعابات غیرمجاز و فرسودگی شبکه.
و بدون شک تا زمانی که این سه محور بهطور همزمان پیگیری نشود، پیرانشهر هر سال تابستان با تکرار بحران آب روبهرو خواهد بود
ارسال نظر