وب سایت خبری تحلیلی هاناخبر

در گوشه‌ای از ارومیه، جایی میان هیاهوی زندگی روزمره، سکوتی آبی‌رنگ و صمیمی در دل پارک‌ها و فضاهای باز شهر جاری‌ست؛ سکوتی که با ضرباهنگ قلم‌مو بر بوم شکسته می‌شود، با رنگ‌هایی که جان می‌گیرند و زنانی که با هر حرکت دست، رؤیاهایشان را بر دیوارهای سفید زندگی نقاشی می‌کنند.

«نجیب عبد مجدی»، خبرنگار هاناخبر، از دل این صحنه‌های شگفت‌انگیز، گزارشی اختصاصی تهیه کرده است؛ گزارشی از بانوانی که با رنگ و نور، دنیایی متفاوت می‌سازند؛ دخترانی که در هوای آزاد، زیر آفتاب آرام ارومیه، ایستاده‌اند و با انگشتانشان به جهان نشان می‌دهند که «هنر»، نه فقط سرگرمی که درمان است، نه فقط تفریح که منبعی از آرامش، درآمد و امید.

اینجا، نه گالری‌های شیک و پرزرق‌وبرق، نه سالن‌های محدود به طبقه خاص؛ بلکه دل‌سپردگی صادقانه زنان و دخترانی است که تصمیم گرفته‌اند دیوارهای ذهن را بشکنند و بوم‌های زندگی را به رنگ رویا درآورند. هر تابلو، قصه‌ای‌ست از دل. هر خط، فریادی‌ست از درون. و هر رنگ، پرچمی‌ست که بر قله‌ی ایمانشان به آینده برافراشته‌اند.

این حرکت هنری که با هدف توانمندسازی بانوان، ایجاد شغل هنرمحور و توسعه فرهنگ آرامش‌محور شهری آغاز شده، در دل خود پیامی دارد بزرگ‌تر از همه تابلوهای نقاشی:

> «زن ایرانی، می‌آفریند؛ حتی وقتی روزگار ناملایم است.»

چشم‌های مشتاق رهگذران، لبخندهای کودکانی که کنار بوم‌ها ایستاده‌اند، مادرانی که هم نقاش‌اند، هم مربی‌اند و هم الهام‌بخش؛ همگی حکایت از موجی تازه دارد؛ موجی که آرام، اما عمیق در شهر جریان دارد.

یکی از این هنرمندان جوان در گفت‌وگو با هاناخبر گفت:

> «برای ما این هنر فقط نقاشی نیست؛ فرصتی‌ست برای بیان، برای بودن، برای ساختن. نقاشی برای ما تمرین زندگی‌ست.»

هاناخبر، به عنوان صدای زنان و مردم این دیار، با افتخار از این رخداد فرهنگی و اجتماعی حمایت می‌کند؛ رخدادی که نه‌تنها گامی در راستای آموزش و ارتقای مهارت‌های هنری بانوان است، بلکه دریچه‌ای‌ست به سوی بازتعریف نقش زن در جامعه، در جایگاه هنرمند، معلم، نان‌آور و خالق زیبایی.

در این میان، جا دارد مسئولان شهری و استانی، با حمایت جدی از این حرکت‌ها، فضاهایی پایدار و گسترده‌تر برای بروز استعداد زنان فراهم کنند؛ زنانی که اگر فرصت یابند، بی‌تردید بوم شهر را به زیباترین رنگ‌ها خواهند آراست.

در پایان این گزارش، تنها یک جمله می‌ماند که تمام آنچه در ارومیه دیدیم را در خود دارد:
وقتی زن می‌نویسد با قلم‌مو یا اینکه طراحی می کند بر روی بوم، شهر آرام می‌گیرد.