وب سایت خبری تحلیلی هاناخبر

مستند خبرنگار هاناخبر، وقتی اولین صداهای زنگ گله از دامنه‌های مه‌گرفته‌ی سردشت و پیرانشهر بلند می‌شود، یعنی کوچ دوباره آغاز شده؛
یعنی عشایر منگور، مثل هر سال، بند دلشان را به خدا گره می‌زنند، خیمه را جمع می‌کنند، و با امیدی کهن، دل به راه صعب قندیل می‌سپارند.

من، این‌بار نرفتم فقط برای تهیه گزارش.
رفتم تا بفهمم چرا هنوز هم هستند کسانی که با وجود تمام سختی‌ها، هنوز به کوه، به گله، به آسمان وفادارند.

در نخستین قسمت مستند میدانی «کوچ عشایر منگور»، دوربین من تنها نبود؛
دل من هم همراه شد.
همراه مادری که در ارتفاعات، تنور می‌سوزاند و نان می‌پزد برای دل خانواده؛
همراه کودکی که کفش ندارد، ولی لبخند دارد؛
همراه پدری که خسته است، اما غرور دارد.

وقتی قندیل، روایت می‌شود...

قندیل را اغلب با امنیت و سیاست می‌شناسند.
اما من قندیل را با صدای بع‌بع گوسفند و قهقهه‌ی بچه‌ها شناختم.
با بوی شیر داغ در بامدادهای سرد.
با طنین قدم‌هایی که آرام ولی پرغرور روی سنگ‌ها کشیده می‌شد.
اینجا، زندگی جاری‌ست.
زندگی‌ای که برق ندارد، آسفالت ندارد، اما ریشه دارد.
ریشه در خاک، ریشه در طبیعت، ریشه در تاریخ این مردم.

تصویری از فراموش‌شده‌ها

بخش اول این مستند، نه فقط نشان دادن چهره خسته اما استوار عشایر است؛
بلکه یادآوری مسئولانه به همه ماست که این مردم، بخشی از شناسنامه ایران‌اند.
بخشی که هیچ تریبونی ندارند، هیچ شبکه‌ای تصویرشان را نمی‌خواهد،
اما من در قاب دوربینم، آن‌ها را دیدم؛
و حالا می‌خواهم ایران هم آن‌ها را ببیند.

کوچک بودم، وقتی از کوچ فقط شنیده بودم...

ولی حالا که پایم خاکی شد،
که دستم تا آرنج در زانوهای تاول‌زده‌ی گله‌داران رفت،
که شب را در چادر سپری کردم و صبح را با صدای خروس وحشی قندیل بیدار شدم،
فهمیدم کوچ یعنی ایمان.
یعنی عبور از خطر، فقط برای تداوم زندگی.
یعنی دل بریدن از آسایش، برای اصالت.

این فقط آغاز است...

در قسمت‌های بعدی مستند، از زوایای دیگر این حماسه زنده سخن خواهم گفت.
از رنج و شادی، از زنان و کودکان، از مرز و محرومیت، از امید و هویت.

و اگر قرار باشد کسی صدای این مردم باشد،
من، به‌عنوان فرزند این منطقه، خود را موظف می‌دانم؛
تا دوربینم را نه در مقام یک تماشاچی،
بلکه در مقام یک هم‌درد و یک همراه،
روبه‌روی واقعیت زندگی این عشایر بگذارم.

 از دامنه‌های قندیل تا دل ایران، با هاناخبر روایت‌گر ریشه‌های زنده‌ای هستیم که هر ساله کوچ می‌کنند، اما هرگز از خاک و هویتشان کوچ نکرده‌اند.